کاش دلها آنقدر خالص بودندکه دعا ها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شد

کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب آشناتر بود کاش بهار آنقدر مهربان

بو د که باغ را به دست خزان نمی سپرد

 کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست و بالاخره ؛

هنگام غروب غمگين دستهايم را بر محفل نيلگون آسمان خواهم کشيد و خورشيد را به جشن ستاره ها خواهم برد و به دريا خواهم گفت : ! با من مهربان باش و با چوب بلند زيتون بر شنهاي ساحل خواهم نوشت من تنهايم

به نام خدا خالق انسان، به نام انسان خالق غمها،به نام غمها بوجد آورنده ي اشكها،به نام اشک تسکين دهنده ي قلبها،به نامه قلبها ايجادگر عشق و به نام عشق زيباترين خطاي انسان